Veel cadeaus verdwijnen in een lade of raken in de vergetelheid. Andere blijven jarenlang verbonden aan een bijzondere herinnering. Drie mensen vertellen over een cadeau dat voor hen nog altijd een speciale betekenis heeft.
“Toen ik promoveerde in de geneeskunde, kreeg ik van mijn ouders een horloge. Daar hadden ze vooraf niets over gezegd, dus het kwam als een complete verrassing. Eerlijk gezegd was ik toen helemaal niet zo met horloges bezig. Ik droeg er wel eentje, maar gewoon een simpel model.” “Dat is veranderd. Natuurlijk kijk ik er dagelijks op om te zien hoe laat het is, maar bijna iedere keer denk ik ook even terug aan dat moment. Aan alle jaren studeren, onderzoek doen en het afronden van mijn promotie. Daardoor is het veel meer geworden dan zomaar een horloge.”
“Toen ik tien jaar in dienst was bij het accountantskantoor waar ik werk, kreeg ik een bijzondere keuze. Ik kon kiezen tussen een extra maandsalaris of hetzelfde bedrag investeren in goud. Ik heb voor het goud gekozen.”
“Een salaris verdwijnt vaak vanzelf in de vaste lasten. Een goudstaaf vond ik een veel leukere herinnering aan die mijlpaal. Nog steeds heb ik het goud in bezit en het is behoorlijk in waarde gestegen. Het herinnert me niet alleen aan de waarde van goud, maar ook aan tien mooie jaren bij hetzelfde bedrijf.”
“Voor mijn twee kinderen koop ik aan het einde van ieder jaar een paar gouden munten. Niet omdat ik verwacht dat ze daar morgen iets mee doen, maar omdat ik het leuk vind om nu al iets voor hen op te bouwen. Met de warme hand geven, noemen ze dat toch?”
“Kunnen ze er later iets moois van kopen. Dat zien we dan wel. Voor mij gaat het vooral om het idee dat ik ieder jaar iets toevoeg. Het is een kleine traditie geworden die hopelijk ooit net zo waardevol is door de herinneringen als door het goud zelf.”
